Pożegnanie dr inż. Henryka Dąbrowskiego

Z głębokim żalem i smutkiem zawiadamiamy, że w dniu 9 czerwca 2025 roku, w wieku 81 lat, zmarł dr inż. Henryk Dąbrowski – wieloletni pracownik badawczo-dydaktyczny Instytutu Zaopatrzenia w Wodę i Budownictwa Wodnego, a następnie Zakładu Budownictwa Wodnego i Hydrauliki Wydziału Inżynierii Środowiska. Był cenionym specjalistą w dziedzinie projektowania konstrukcji hydrotechnicznych, związanym z Politechniką Warszawską od 1969 roku. Przez 45 lat pracy na naszej uczelni dał się poznać jako osoba niezwykle życzliwa i koleżeńska, zawsze gotowa nieść pomoc zarówno współpracownikom, jak i studentom. Pozostanie w naszej pamięci jako wybitny wychowawca wielu pokoleń inżynierów hydrotechników oraz oddany członek społeczności akademickiej. Najbliższym Pana Doktora Henryka Dąbrowskiego wyrazy głębokiego współczucia składa Dziekan Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej wraz z całą wydziałową społecznością.

Henryk Dąbrowski (5 IV 1944 – 9 VI 2025). Od 1968 roku związany z Politechniką Warszawską, z oddaniem przepracował w jej strukturach 45 lat. Był wieloletnim pracownikiem badawczo-dydaktycznym Instytutu Zaopatrzenia w Wodę i Budownictwa Wodnego Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Wodnej, a następnie Zakładu Budownictwa Wodnego i Hydrauliki Wydziału Inżynierii Środowiska. Specjalizował się w budownictwie wodnym, szczególnie w zagadnieniach dotyczących konstrukcji ziemnych i fundamentów w budownictwie hydrotechnicznym oraz wodno-melioracyjnym. W roku akademickim 1967/1968 ukończył studia wyższe w Politechnice Warszawskiej na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej otrzymując stopień magistra inżyniera budownictwa wodnego przedstawiając 22 kwietnia 1968 roku pracę magisterską z dziedziny budownictwa wodnego śródlądowego. Karierę zawodową rozpoczął 1 kwietnia 1968 roku, jako zatrudniony na staż asystencki w Katedrze Budownictwa Ogólnego, a następnie na stanowisko starszego asystenta (1.03.1969-20.09.1970). W tym okresie prowadził ćwiczenia projektowe, audytoryjne i laboratoryjne z zakresu m.in. stateczności konstrukcji ziemnych oraz projektowania konstrukcji żelbetowych. Od 1.10.1970 do 30.05.1978 na stanowisku starszego asystenta z tytułem magistra inżyniera . 26 września 1977 roku odbyła się publiczna obrona rozprawy doktorskiej pod promotorstwem Profesora Konstantego Fantiego pt. „Analiza stateczności skarpy zapory ziemnej posadowionej na podłożu ze słabą wkładką”, która zwieńczona była wyróżnieniem i nadaniem stopnia naukowego doktora nauk technicznych na Radzie Wydziału ISiW w dniu 18 października 1977 roku. Od 1 czerwca 1978 roku zatrudniony w Zakładzie Budownictwa Wodnego na stanowisku adiunkta, gdzie prowadził zajęcia z konstrukcji betonowych, żelbetowych i ziemnych w budownictwie hydrotechnicznym, na których studenci, pod opieką Doktora projektowali m.in. hale, fundamenty, rurociągi, jazy, zapory ziemne, zbiorniki i mokre składowiska odpadów. Z czasem w działalności dydaktycznej, skoncentrował się na zagadnieniach związanych z konstrukcjami ziemnymi i fundamentowymi w budownictwie hydrotechnicznym i wodno-melioracyjnym. Prowadził wykłady oraz ćwiczenia z zakresu robót ziemnych w hydrotechnice, a także z ujęć i przesyłu wody. W latach 1985–1989, pracując równolegle na część etatu w COBPBP „BISTYP”, uczestniczył w realizacji projektów zagranicznych – m.in. budowy Elektrowni Kemerköy w Turcji oraz kompleksu przechowalni owoców i warzyw w Zagłębiu Donieckim na Ukrainie. Współpraca z przemysłem w osobie Doktora Dąbrowskiego, w ramach działalności Instytutu, obejmowała m.in. opracowywanie projektów budowlanych, dokumentacji remontowych, wytycznych eksploatacyjnych dla obiektów hydrotechnicznych i przemysłowych oraz prowadzenie nadzorów naukowo-technicznych obiektów hydrotechnicznych. Uczestniczył w rozwiązywaniu problemów posadowienia wynikających z trudnych warunków gruntowo-wodnych setek obiektów w całej Polsce, w tym m. in. budynku Sądu Najwyższego w Warszawie, Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie, Trasy Siekierkowskiej, stoku narciarskiego w Przemyślu. Według projektu Doktora Dąbrowskiego został wykonany stok narciarski na Górce Szczęśliwickiej w Warszawie oraz przebudowane składowiska odpadów paleniskowych w Połańcu, Rzeszowie i Stalowej Woli. Dzięki aktywnemu uczestnictwu w realizacji tych inwestycji oraz nadzorowi nad ich eksploatacją, dr inż. Henryk Dąbrowski wnosił do dydaktyki unikatową wiedzę praktyczną. Zajęcia prowadzone przez niego były przez studentów oceniane bardzo wysoko – jako wyróżniające się rzetelnością, głęboką wiedzą inżynierską oraz silnym osadzeniem w realiach praktyki zawodowej. Odszedł na emeryturę w 2011 roku, jednak przez kilka jeszcze lat aktywnie wspierał działalność badawczo-dydaktyczną Zakładu, dzieląc się swoją wiedzą i doświadczeniem z młodszymi koleżankami i kolegami. Żegnamy Człowieka prawego, życzliwego i oddanego służbie nauce oraz drugiemu człowiekowi.