Pożegnanie Profesora Bogdana Mizielińskiego

Z głębokim żalem zawiadamiamy, że 20 września 2026 roku, w wieku 88 lat, zmarł prof. dr hab. inż. Bogdan Mizieliński, profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej, absolwent Wydziału Inżynierii Sanitarnej Politechniki Warszawskiej, wieloletni nauczyciel akademicki, pracownik naukowo-badawczy i wychowawca kolejnych pokoleń inżynierów, a także ceniony specjalista w dziedzinie wentylacji, klimatyzacji i ogrzewnictwa, ze szczególnym uwzględnieniem wentylacji pożarowej i systemów oddymiania budynków. Przez ponad sześć dekad był związany z Politechniką Warszawską, gdzie prowadził działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną. Jego dorobek naukowy i techniczny miał istotne znaczenie dla rozwoju polskiej myśli inżynierskiej w obszarze systemów HVAC, a szczególnie wentylacji pożarowej.

Najbliższym Pana Profesora wyrazy głębokiego współczucia składa
Dziekan Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej
wraz z całą społecznością Wydziału.

Prof. dr hab. inż. Bogdan Kazimierz Mizieliński (4 III 1938-20 IX 2026), wybitny specjalista w zakresie wentylacji, klimatyzacji i ogrzewnictwa, ze szczególnym uwzględnieniem wentylacji pożarowej i systemów oddymiania budynków.
Jego droga zawodowa rozpoczęła się jeszcze przed podjęciem studiów. W 1957 roku ukończył Technikum Łączności nr 1 w Warszawie, uzyskując tytuł technika radiotechnika. Następnie podjął pracę w Przemysłowym Instytucie Telekomunikacji (PIT) na stanowisku technika. W latach 50. XX wieku PIT był kluczową placówką naukowo-badawczą. Stanowił on fundament i serce krajowego przemysłu radiolokacyjnego oraz systemów obronnych. Był to początek drogi zawodowej Profesora, która z czasem miała prowadzić przez kolejne szczeble kariery naukowej aż do stanowiska profesora zwyczajnego Politechniki Warszawskiej.
W 1959 roku rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Sanitarnej Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1965 roku obroną pracy dyplomowej z dziedziny urządzeń cieplnych i zdrowotnych, uzyskując tytuł magistra inżyniera urządzeń sanitarnych. W tym samym roku rozpoczął pracę w Politechnice Warszawskiej jako asystent stażysta w ówczesnej Katedrze Ogrzewnictwa i Wentylacji. Następnie został asystentem, a od 1968 roku starszym asystentem. Po zmianach organizacyjnych Uczelni od 1970 roku kontynuował pracę w Instytucie Ogrzewnictwa i Wentylacji.
W 1975 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy „Wpływ zmiennej charakterystyki hydraulicznej pomieszczenia i układu wywiewnego na pracę wentylacji mechanicznej nawiewnej”. Rozprawa, przygotowana pod kierunkiem Profesora Witolda Wasilewskiego (1922-2015), była poświęcona zagadnieniom przepływu powietrza i funkcjonowania instalacji wentylacyjnych. Jej zapis znajduje się dziś w Bibliotece Cyfrowej Politechniki Warszawskiej.
Działalność naukowa Profesora od początku koncentrowała się na problematyce przepływu powietrza i funkcjonowania instalacji wentylacyjnych w rzeczywistych, zmiennych warunkach eksploatacyjnych. Podejmował zagadnienia współzależności pomiędzy budynkiem a instalacją wentylacyjną, analizował rozkłady ciśnienia oraz kształtowanie się strumieni powietrza w pomieszczeniach.
Ważnym etapem Jego pracy naukowej była habilitacja. W 1984 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy poświęconej kształtowaniu strumieni powietrza wentylacyjnego w zmiennych warunkach ośrodka. Problematyka ta była przedmiotem Jego wcześniejszych badań publikowanych w Pracach Naukowych Politechniki Warszawskiej.
W kolejnych latach szczególne miejsce w działalności Profesora zajęła wentylacja pożarowa oraz systemy oddymiania budynków. Był jednym z pionierów rozwijania tej problematyki w Polsce – zarówno od strony naukowej, jak i projektowej oraz dydaktycznej. Tematyka ta znalazła również wyraz w Jego późniejszym dorobku publikacyjnym. W 2006 roku, wspólnie z nadbryg. w st. spocz. prof. dr hab. Jerzym Wolaninem, opublikował w Oficynie Wydawniczej Politechniki Warszawskiej monografię „Kondygnacyjny system oddymiania budynków: wentylacja”.
Profesor był również zaangażowany w kształcenie studentów. Prowadził zajęcia z podstaw wymiany ciepła, fizyki ustrojów budowlanych, instalacji budowlanych i przemysłowych, ogrzewnictwa, suszarnictwa, wentylacji i klimatyzacji. Wykładał także wentylację i klimatyzację oraz wentylację pożarową, a na studiach podyplomowych prowadził zajęcia z zakresu aerodynamiki i wentylacji.
W działalności dydaktycznej szczególnie ceniono Jego umiejętność przekazywania wiedzy i łatwość nawiązywania kontaktu ze studentami. Był nauczycielem wymagającym, ale jednocześnie potrafiącym w przystępny sposób przybliżać złożone zagadnienia techniczne. Przez lata kształcił kolejne pokolenia specjalistów związanych z inżynierią środowiska i branżą HVAC.
W 2001 roku otrzymał tytuł profesora, a w 2007 roku został profesorem zwyczajnym Politechniki Warszawskiej.
Pełnił także szereg funkcji organizacyjnych i kierowniczych. W latach 1993–1996 był dyrektorem Instytutu Ogrzewnictwa i Wentylacji PW, a następnie kierował Zakładem Wentylacji i Klimatyzacji oraz Zakładem Klimatyzacji i Ogrzewnictwa. Uczestniczył w pracach komisji rektorskich, a także pełnił funkcję pełnomocnika Rektora ds. współpracy z Urzędem m.st. Warszawy.
Szczególne miejsce w Jego działalności zajmowała współpraca środowiska akademickiego z praktyką inżynierską. Profesor zorganizował i prowadził WENT-KLUB przy Politechnice Warszawskiej, tworząc przestrzeń do spotkań naukowców, projektantów, wykonawców i przedstawicieli branży wentylacyjnej i klimatyzacyjnej. WENT-KLUB stał się miejscem wymiany doświadczeń i dyskusji nad rozwojem branży HVAC.
Dorobek Profesora obejmował zarówno prace naukowe, jak i rozwiązania o charakterze praktycznym. Był współautorem nowatorskich konstrukcji wysokosprawnych nawiewników stosowanych w obiektach użyteczności publicznej i przemysłowych. Prowadził badania prototypów tych urządzeń i uczestniczył w ich wdrażaniu do produkcji przemysłowej. Współprojektował również filtry odpylające typu „Jet-Puls”, stosowane m.in. w obiektach energetycznych.
Wykonywał liczne ekspertyzy i opinie techniczne oraz uczestniczył w pracach projektowych dla firm architektonicznych, budowlanych i inwestorów. Jego wiedza i doświadczenie znalazły zastosowanie przy realizacji wielu znaczących obiektów, w tym dużych inwestycji warszawskich.
Istotną częścią Jego dorobku była działalność publikacyjna. Był autorem i współautorem licznych prac naukowych, a także redaktorem wydawnictwa naukowego Politechniki Warszawskiej Prace Naukowe – Inżynieria Środowiska. Jego publikacje obejmowały m.in. zagadnienia wentylacji pomieszczeń, przepływu powietrza, klimatyzacji i ochrony przeciwpożarowej.
Profesor Bogdan Mizieliński angażował się również w działalność krajowych i międzynarodowych organizacji naukowych i zawodowych. Był związany m.in. z Komitetem Inżynierii Środowiska PAN, Sekcją Ogrzewnictwa i Wentylacji oraz Polskim Zrzeszeniem Inżynierów i Techników Sanitarnych. Działał także w organizacjach międzynarodowych, w tym ASHRAE i REHVA.
Szczególnym świadectwem Jego działalności dydaktycznej i wychowawczej pozostają liczni wychowankowie – wypromował 10 doktorów oraz 177 magistrów inżynierów i inżynierów. Był dla wielu z nich nie tylko nauczycielem akademickim, lecz także mentorem i przewodnikiem po świecie nauki i praktyki inżynierskiej.
Za działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną otrzymał liczne nagrody i odznaczenia, w tym nagrodę indywidualną Ministra Edukacji Narodowej, nagrody Rektora Politechniki Warszawskiej, Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznakę Honorową „Za Zasługi dla Warszawy” oraz międzynarodowe wyróżnienie REHVA Professional Award in Science.
Poza pracą naukową Profesor miał wiele pasji. Od młodości związany był z muzyką – grał na saksofonie i klarnecie, a w okresie studiów występował w zespołach jazzowych. Ważne miejsce w Jego życiu zajmował również sport. Przez kilka lat grał w koszykówkę w pierwszoligowej drużynie Polonii Warszawa, a później z zamiłowaniem uprawiał tenis, koszykówkę, narciarstwo i sporty wodne.
Prof. dr hab. inż. Bogdan Kazimierz Mizieliński pozostawił po sobie nie tylko bogaty dorobek naukowy i techniczny. Pozostawił również szkołę swoich wychowanków, współpracowników i kolejne pokolenia inżynierów, które kształcił i inspirował. Przez ponad sześć dekad był częścią Politechniki Warszawskiej – Uczelni, której poświęcił swoją pracę, wiedzę i doświadczenie.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się 1 października 2026 roku, (czwartek) o godz. 10:00 w kościele św. Apostołów Piotra i Pawła w Warszawie, ul. Szumiąca 5 w (Ursynów /Pyry), po którym nastąpi złożenie urny z prochami do grobu na Cmentarzu Parafialnym w Pyrach, ul. Farbiarska 30.